- Stanisław Grzesiuk: Nie masz cwaniaka nad Warszawiaka
- Stanisław Grzesiuk: Hanko (Apaszem Stasiek był)
- Stanisław Grzesiuk: Bal na gnojnej
- Stanisław Grzesiuk: Czarna mańka
- Stanisław Grzesiuk: Ballada o Felku Zdankiewiczu
- Hanna Bielicka: Anioł nie dziecko
- Orkiestra uliczna z Chmielnej: Jadziem, Panie Zielonka
- Stanisław Wiechecki: Doktorski Koktail
- Stasiek Wielanek i Kapela Warszawska: Cyk Walenty
- Hanna Bielicka, Jerzy Abratowski: Wróżka
- Jarema Stępowski i Kapela Warszawska: Pyzy z bazaru
- Stanisław Wiechecki: Koza w kagańcu
- Jarema Stępowski, Kapela Warszawska: Dryndą po Warszawie
- Hanna Bielicka (monolog): Ona pierwsza
- Jarema Stępowski, Kapela Warszawska: Saska polka
- Ludwik Sempoliński: Tango andrusowskie
- Adolf Dymsza: Warszawa da się lubić
- Stasiek Wielanek, Kapela Warszawska: Żyj nam Warszawo
- Mieczysław Fogg, Orkiestra Polskiego Radia: Piosenka o mojej Warszawie
- Orkiestra uliczna z Chmielnej: Nie masz cwaniaka nad Warszawiaka
Jako wykonawcy, pojawiają się na płycie prawdziwe legendy. Wśród nich bard prawobrzeżnej Warszawy - Stanisław Grzesiuk, niezrównana w monologach Hanka Bielicka (słynna Pani Dziunia), czy wreszcie ten, który uczynił tak wiele dla zachowania autentyczności gwary warszawskiej Walery Wątróbka, czyli Stanisław Wiechecki-Wiech.
Jedną z inspiracji dla powstania tej płyty stał się projekt Warszawiak , w którym młodzi jego autorzy - w niezwykle atrakcyjny i nowoczesny sposób powracają do autentycznych właśnie - a nie noworyszowych - postaw, odczuć i klimatów prawdziwej, i zasługującej na szacunek Warszawy.Płyta przywołuje klimat Warszawy - ten bardziej z zaułków i przedmieść, niż jej stołecznej oficjalności . W tekstach piosenek i monologów (Hanka Bielicka), także felietonów (Wiech - Wiechecki), mamy to wszystko, co składa się na autentyczność pewnych sytuacji i zdarzeń, z wyraziście zarysowanymi charakterami rdzennych Warszawiaków. Nazywano ich cwaniakami , zapewne dlatego, że potrafili sobie jakoś radzić i żyć w mieście wielce doświadczonym. Potrafili w nim żyć ale też i jego bronić. Byli dumni, byli swemu miastu oddani, patriotyczni - choć to przecież charaktery, gdzieś tam z Czerniakowa, Bielan czy Pragi.
CD: Nie masz cwaniaka nad Warszawiaka